🧡 زن، مادر و عرفان

🔹 تفاوت نداشتن زن و مرد در رسیدن به کمال عرفانی 
۱. در منطق قرآن، عرفان و برهان، زن و مرد در حیطۀ کمالات روحی و مقامات سلوکی هیچ تفاوتی ندارند و هر دو استعداد بالاترین کمال و قرب الهی را دارند. بلکه به تصریح برخی از بزرگان عرفان و استادان برجستۀ ما، زنان به دلیل شدت تأثّر، لطافت نفس و قابلیت انفعال درونی، اگر شرایط و همت و مجاهدت داشته باشند، گاه مسیر سیر و سلوک را عمیق‌تر و سریع‌تر از مردان می‌پیمایند.

🔹 زن و مادر، مظهر کاملتر برخی از اسماء الهی 
۲. اسماء جمالی حق تعالی در زنان ظهور بیشتری دارد و زن در عالم طبیعت مظهر کاملتر اسم «الجمیل» است؛ گویی خداوند در آفرینش او، زیباترین تجلی خویش را به نمایش گذاشته است.

۳. رحمت و رأفت الهی در مادران جلوه ویژه‌ای دارد. مادر آئینه‌ای‌ است که اسماء «الرّحیم» و «الرّؤوف» و مانند آن در او پرتو می‌افکند. از این منظر، «مادر» یکی از بارزترین مظاهر مهر، لطف و مهربانی و ربوبیت خداوند بر زمین است.

🔹 ارتباط زن با حقیقت الهی‌اش 
۴. زنان بیشتر با اسم «الباطن» نسبت می‌یابند؛ یعنی باطن، عمق، لطافت و ساحت پوشیده وجود. و از آن‌جا که اسم «الباطن» حقیقتی پوشیده و دست‌نیافتنی است و جز شایستگان از آن بهره نمی‌برند، ظاهر و باطن وجودی زن نیز باید از اغیار محفوظ بماند. 
چون بدن دنیوی زن پرتوی از همان حقیقت لطیف است، حفظ پوشش مناسب برای پاسداشت این حقیقت است.

🔹 پوشش مناسب، وسیله حفظ ارتباط معنوی و حقیقی 
در واقع، پوشش مناسب در برابر نامحرمان پیوند زن را با حقیقت الهیِ خویش حفظ می‌کند و به او یادآور می‌شود:
تو جلوه اسماء «الجمیل» و «الباطن» هستی؛ گوهرى که هر نااهلی را نسزد که از تو بهره گیرد. دیدن تو و ارتباط با تو نصیب کسی است که شایستگی و محرمیّت یافته باشد.

بدیهی است همانطور که این سخن دربارۀ طبیعت و بدن زن است، در باره حقیقت والاتر او یعنی روح، قلب، فکر و خیال او هم مطرح است که مراقبت از آن‌ها اهمیت بیشتری دارد؛ مبادا این ساحت‌های ناب گرفتار نااهلان و نامحرمان معنوی و فکری شود.

هرگاه بدن زن (در جایی که سزاوار نیست) از پوشش مناسب خارج گردد، جلوۀ حقیقت باطنی‌اش کم‌رنگ شده و جنبه‌های صرفاً خلقی، ظاهری و دنیوی او تقویت می‌شود. این امر سبب می‌گردد که از حقیقت معنوی و الهی خود فاصله گرفته و به دنیا و امور دنیوی نزدیکتر شود و گرفتار آنها گردد.

🔹 همسری علی با فاطمه (سلام الله علیهما)
۵. با توجه به این اسرار عرفانی، می‌توان دریافت که اگر امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام نبود، هیچ کس شایستگی همسری حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها را نمی‌داشت. زیرا آن بانوی عظیم‌الشأن، مادر انسانیت و مظهر کامل اسماء الهی—به‌ویژه «الجمیل»، «الرّحیم»، «الرّؤوف» و «الباطن»—بود. و تنها کسی باید قرین او می‌شد که در مرتبه وجودی، هم‌سنگ آن حقیقت نورانی باشد.

✍️وحید واحدجوان